Niecały miesiąc po samobójstwie Elisy, 31-letniej funkcjonariuszki policji, która odebrała sobie życie przy użyciu broni służbowej, wciąż pozostają pytania dotyczące jej motywacji. Prokuratura wskazuje na przyczyny prywatne, jednak rodzice zmarłej są przekonani, że kluczową rolę odegrało także domniemane molestowanie w miejscu pracy. Redakcja RTL Info dotarła do dokumentu sporządzonego przez Elisę wraz z matką, który szczegółowo opisuje jej stan psychiczny oraz obawy związane z sytuacją zawodową.
Powrót do pracy i narastające obawy
Po hospitalizacji spowodowanej depresją i zespołem stresu pourazowego Elisa powróciła w sierpniu do pracy w jednostce policji w Charleroi. Myśl o ewentualnym powrocie jej przełożonego, odsuniętego od obowiązków w związku z zarzutami molestowania oraz domniemanego gwałtu, wywoływała u niej silny niepokój.
Dwa tygodnie przed śmiercią poprosiła matkę o pomoc w przygotowaniu pisma do szefa strefy policyjnej. W dokumencie napisała: „Moim pierwszym lękiem jest konieczność pracy pod jego kierownictwem. Drugim jest możliwość, że będzie żywił wobec mnie chęć zemsty. Bardzo trudne byłoby dla mnie także przypadkowe spotkanie z nim na korytarzach, gdy jestem sama. Chciałabym również zostać powiadomiona o dacie jego powrotu do służby”.
Relacja rodziców o stanie psychicznym córki
Rodzice Elisy potwierdzili, że w ostatnich tygodniach jej lęk narastał. Matka, Brigitte Peron, wspomina: „Miała lęki, ponieważ prosiła o spotkanie z komendantem, aby porozmawiać o sytuacji. Kiedy dowiedziała się, że znów wezwano tego pana, bardzo to przeżyła. Wychodząc ze spotkania, powiedziała mi: ‘Zobaczysz, on się z tego wybroni’”.
Te słowa pokazują, że Elisa nie wierzyła, że instytucje zapewnią jej ochronę. To poczucie bezradności wobec systemu, który powinien chronić funkcjonariuszy przed nadużyciami, mogło znacząco wzmocnić jej kryzys psychiczny.
Stanowisko prokuratury a wieloczynnikowa natura samobójstw
Prokuratura w Charleroi utrzymuje, że śmierć Elisy wynikała z motywów prywatnych. Eksperci od psychotraumy podkreślają jednak, że samobójstwo nigdy nie ma jednej przyczyny.
Psycholog kliniczny i wiktymolog Tim T. Stroobandt wyjaśnia: „Akt samobójczy zawsze ma charakter wieloczynnikowy. Tam, gdzie prokuratura mówi o przyczynie, ja widzę czynnik wyzwalający. Ostatnia kropla przepełniająca czarę pojawia się wtedy, gdy długotrwały stres nakłada się na problemy w życiu prywatnym lub zawodowym”.
Zwraca uwagę, że molestowanie moralne lub seksualne w miejscu pracy – zwłaszcza w środowisku hierarchicznym, jak policja – może odcisnąć ogromne piętno psychiczne i doprowadzić do całkowitego załamania. „Można było temu zapobiec”, dodaje specjalista.
Perspektywy prawne i kontynuacja dochodzenia
Choć śledztwo dotyczące samobójstwa zostało umorzone, jego materiał dowodowy trafi do audytoratu pracy, który prowadzi odrębne postępowanie w sprawie domniemanego molestowania.
Prawnik rodziny, Franck Discepoli, wyjaśnia: „Elementy z akt zostaną skopiowane i udostępnione audytoratowi. Mogą one stanowić dodatkowe dowody potwierdzające, że molestowanie rzeczywiście miało miejsce”.
To pokazuje, jak różne instytucje systemu sądowego mogą wzajemnie uzupełniać się w dochodzeniu do prawdy.
Sprawa domniemanego gwałtu
Elisa złożyła również zawiadomienie o gwałcie. Postępowanie to również zostało umorzone, co dla rodziców stanowi kolejny bolesny cios i wzmaga poczucie, że ich córka nie otrzymała od państwa wystarczającej ochrony.
Umorzenia obu spraw budzą pytania o skuteczność mechanizmów ochrony ofiar nadużyć w strukturach policji.
Szerszy kontekst problemu molestowania w służbach mundurowych
Tragedia Elisy wpisuje się w szerszą debatę o molestowaniu, mobbingu i dyskryminacji w środowiskach hierarchicznych, takich jak policja czy wojsko. Eksperci wskazują na typowe czynniki ryzyka – silną hierarchię, trudność w zgłaszaniu nadużyć, obawę przed odwetem oraz kulturę milczenia.
Fakt, że Elisa musiała przygotować formalny list proszący o ochronę przed przełożonym, wskazuje na poważne luki w systemie wsparcia funkcjonariuszy. Sprawa ta przypomina o konieczności stworzenia skutecznych, niezależnych mechanizmów zgłaszania i badania przypadków molestowania w strukturach mundurowych oraz o potrzebie szczególnej troski o zdrowie psychiczne funkcjonariuszy.
