Starzenie się społeczeństwa podniesie wydatki socjalne w Belgii do 2050 r. – główną przyczyną opieka zdrowotna

Starzenie się społeczeństwa doprowadzi w Belgii do wzrostu wydatków socjalnych do 2050 r., przede wszystkim z powodu rosnących kosztów opieki zdrowotnej. Później wydatki mają się ustabilizować i utrzymać na podobnym poziomie do 2070 r. – wynika z corocznego badania Komitetu ds. Badań nad Starzeniem się Społeczeństwa – Comité d’étude sur le vieillissement – które w czwartek przedstawiło Federalne Biuro Planowania – Bureau du Plan. Informację podała agencja Belga.

Wydatki socjalne sięgną 27,2 procent PKB

W latach 2025-2050 wydatki socjalne mają wzrosnąć z 25,7 do 27,2 procent PKB, aby odpowiedzieć na skutki starzenia się społeczeństwa. Następnie, według prognoz, ustabilizują się do 2070 r. Przewidywany wzrost jest większy niż w szacunkach sprzed roku. Wynika głównie ze zwiększenia wydatków na opiekę zdrowotną, a w mniejszym stopniu także na emerytury.

Budżetowy koszt starzenia się w latach 2025-2070, rozumiany jako zmiana łącznych wydatków socjalnych w tym okresie, wynosi 1,5 punktu procentowego PKB. Dotyczy to scenariusza, w którym średni roczny wzrost produktywności przez 45 lat osiąga 1,1 procent.

Koszt ten jest o 0,2 punktu procentowego wyższy niż w raporcie opublikowanym rok wcześniej. Różnica wynika m.in. z aktualizacji czynników wpływających na wydatki socjalne. Prognozowany wzrost PKB jest nieco słabszy, zwłaszcza w średnim okresie, co przekłada się na wyższy koszt budżetowy.

Opieka zdrowotna głównym motorem wzrostu

Największym źródłem wzrostu są wydatki na ochronę zdrowia – o 2,1 punktu procentowego PKB – ze względu na starzejącą się populację, która wymaga leczenia. Wydatki emerytalne rosną wolniej – o 0,7 punktu procentowego – dzięki niedawnej reformie emerytalnej. Jak analizuje Komitet, działający przy Najwyższej Radzie Finansów – Conseil supérieur des Finances – reforma w dużej mierze pomogła ograniczyć wzrost i obniżyła koszt budżetowy o 1,4 punktu procentowego PKB w latach 2025-2070.

Wydatki na pozostałe świadczenia socjalne z kolei spadają, m.in. z powodu jedynie częściowego dostosowywania świadczeń do wzrostu dobrobytu.

Niższy wzrost oznacza wyższy koszt

Wynik w dużej mierze zależy od produktywności. W scenariuszu słabszego wzrostu – na przykład na poziomie zaledwie 0,9 procent – koszt budżetowy wyniósłby już 3,3 punktu procentowego PKB zamiast 1,5. W takim wariancie wzrost PKB wyhamowałby mocniej niż wydatki emerytalne i zdrowotne, przez co te ostatnie stanowiłyby większą część PKB.

Emerytury nie nadążą za kosztami życia

Komitet sprawdził również, w jakim stopniu emerytury będą w dłuższej perspektywie odpowiadać kosztom życia i czy pozwolą utrzymać poziom życia emerytów w porównaniu z osobami pracującymi. Z analizy wynika, że w długim okresie przeciętna emerytura rośnie wolniej niż dochody z pracy, a poziom życia najstarszych mieszkańców się obniża. Zjawisko to wiąże się w szczególności z niedawną reformą emerytalną.