Tylko co dziesiąty pracownik na krótkim zwolnieniu chorobowym wraca stopniowo do pracy – CD&V domaga się zmian

Zaledwie jedna na dziesięć osób przebywających na zwolnieniu chorobowym krócej niż rok korzysta z możliwości stopniowego powrotu do pracy w niepełnym wymiarze godzin. W ciągu trzech lat odsetek pracowników wybierających takie rozwiązanie praktycznie się nie zmienił – wynika z danych, o które posłanka CD&V Nahima Lanjri zwróciła się do ministra spraw społecznych Franka Vandenbroucke’a z Vooruit.

Na czym polega stopniowy powrót do pracy

Mechanizm ten ma ułatwić pracownikowi ponowne podjęcie obowiązków po chorobie lub innej dłuższej nieobecności. Dzięki częściowemu powrotowi do pracy albo czasowemu dostosowaniu zakresu zadań osoba zainteresowana może stopniowo przyzwyczajać się do wcześniejszego rytmu zawodowego.

Jednocześnie zachowuje kontakt z przedsiębiorstwem, śledzi zachodzące w nim zmiany i nie traci orientacji w bieżącej sytuacji firmy.

Dane niemal nie zmieniły się od trzech lat

Liczba osób korzystających z tego rozwiązania praktycznie nie wzrosła w ciągu ostatnich trzech lat.

„W 2024 r. 9,49 procent osób niezdolnych do pracy z powodu choroby krócej niż rok stopniowo wróciło do pracy. To zaledwie o jeden procent więcej niż w 2022 r. Wśród osób niezdolnych do pracy dłużej niż rok wskaźnik ten wyniósł w 2024 r. tylko 20,3 procent, czyli zaledwie o dwa procent więcej niż w 2022 r.” – wskazała Nahima Lanjri.

Posłanka: tracą na tym wszyscy

Zdaniem posłanki obecna sytuacja oznacza niewykorzystanie wielu możliwości. Najbardziej odczuwają to same osoby niezdolne do pracy, ponieważ pozostawianie ich w zależności od zasiłków chorobowych, w niepewności i bez perspektyw na zmianę sytuacji, jest dla nich szczególnie szkodliwe.

„Także w okresie niedoboru pracowników w firmach i ograniczeń budżetowych w pełni leży w naszym interesie wzmacnianie wsparcia w powrocie na rynek pracy” – stwierdziła Lanjri.

Temat ma trafić do negocjacji budżetowych

CD&V chce, aby kwestia stopniowego powrotu do pracy została uwzględniona podczas federalnych negocjacji budżetowych.

„Przy wskaźniku zatrudnienia wynoszącym 80 procent nasz problem budżetowy zostałby rozwiązany. Osoba chora jest chora. Nie możemy jednak godzić się na to, by ludzie pozostawali bezpodstawnie zależni od świadczeń, ani pozostawiać bez wsparcia osób, które mają potencjał do pracy” – podsumowała Nahima Lanjri.