Paragwaj zamyka proces ratyfikacji umowy UE–Mercosur – powstaje największa strefa wolnego handlu

We wtorek 17 marca 2026 r. Paragwaj ratyfikował umowę o wolnym handlu między Unią Europejską a państwami Mercosur, kończąc tym samym proces zatwierdzania porozumienia po stronie Ameryki Południowej. Decyzja zapadła jednogłośnie w Izbie Deputowanych paragwajskiego parlamentu. Oznacza to formalne domknięcie wieloletnich negocjacji, które trwały ponad ćwierć wieku.

Ostatni etap po stronie Mercosur

Wcześniej dokument został przyjęty przez pozostałe kraje bloku, czyli Brazylię, Argentynę i Urugwaj. Samo porozumienie podpisano w połowie stycznia 2026 r. w stolicy Paragwaju, Asunción. Proces ratyfikacji przebiegał stosunkowo sprawnie, choć w wielu krajach towarzyszyły mu intensywne debaty polityczne i gospodarcze.

Umowa obejmuje 27 państw Unii Europejskiej oraz cztery kraje Mercosur, tworząc jedną z największych przestrzeni handlowych na świecie.

Polityczne wsparcie i argumenty za

Paragwajskie władze jednoznacznie poparły porozumienie. Deputowany Juan Manuel Añazco nazwał je historycznym krokiem, wskazując, że zdecydowana większość eksportu państw Mercosur – sięgająca około 93 procent – uzyska dostęp do rynku europejskiego bez ceł.

Prezydent Santiago Peña podkreślił natomiast znaczenie strategiczne tej decyzji. W jego ocenie pogłębianie współpracy między regionami o podobnym podejściu do handlu i gospodarki stanowi ważny sygnał stabilności w coraz bardziej napiętej sytuacji międzynarodowej.

Skala porozumienia i potencjalne korzyści

Nowa strefa wolnego handlu obejmie ponad 700 milionów konsumentów i odpowiada za około 30 procent światowego produktu krajowego brutto. Dla Unii Europejskiej oznacza to większe możliwości eksportowe, szczególnie w sektorach takich jak motoryzacja, przemysł maszynowy czy produkcja alkoholi.

Z kolei kraje Mercosur liczą na zwiększenie sprzedaży produktów rolnych i surowców, takich jak wołowina, drób, cukier, ryż, miód czy soja, które mają szansę łatwiej trafiać na rynek europejski.

Obawy i kontrowersje w Europie

Porozumienie budzi jednak poważne wątpliwości wśród części europejskich środowisk, zwłaszcza rolników. Krytycy zwracają uwagę, że napływ tańszych produktów z Ameryki Południowej może osłabić konkurencyjność lokalnych producentów.

Podnoszony jest również argument różnic w standardach produkcji, w tym norm środowiskowych i sanitarnych. Według przeciwników umowy obecne mechanizmy kontrolne mogą okazać się niewystarczające, aby zapewnić pełną zgodność importowanych produktów z unijnymi regulacjami.