Co dziesiąty pracownik w Belgii doświadczył dyskryminacji w pracy – najczęściej z powodu pochodzenia i wieku, dyskryminacja językowa często się powtarza

Dyskryminacja w miejscu pracy dotyka co dziesiątego pracownika w Belgii. Jak podaje flamandzki portal branży kadrowej HRmagazine w piątek 13 listopada 2026 roku, wynika to z analizy firmy usług kadrowych Attentia. Badanie objęło 12 743 pracowników z 59 belgijskich organizacji. 10 proc. z nich przyznało, że w ciągu sześciu miesięcy przed ankietą spotkało się z dyskryminacją w pracy.

Raz, kilka razy, wielokrotnie

Dla 5 proc. ankietowanych było to jednorazowe doświadczenie. 3 proc. zgłosiło od dwóch do pięciu takich sytuacji, a 2 proc. spotkało się z dyskryminacją więcej niż pięć razy.

Pochodzenie, wiek i język

Najczęściej zgłaszanym powodem dyskryminacji było pochodzenie etniczne (20 proc. zgłoszeń) oraz wiek (16 proc.). Dalej znalazły się stan zdrowia (9 proc.), język (8 proc.), wyznanie lub poglądy polityczne (8 proc.) oraz płeć (7 proc.). Odsetki dotyczą udziału w zgłoszeniach, a nie wszystkich ankietowanych pracowników.

Nie każda forma dyskryminacji przebiega tak samo. Dyskryminacja ze względu na wiek i płeć częściej jest zgłaszana jako jednorazowe zdarzenie, natomiast dyskryminacja z powodu języka częściej się powtarza. To istotne w kraju, w którym w pracy na co dzień używa się kilku języków.

Zmęczenie jako sygnał ostrzegawczy

Pracownicy, którzy doświadczają dyskryminacji, mają średnio mniej satysfakcji z pracy i potrzebują więcej czasu, by po dniu pracy odzyskać siły – fizycznie i psychicznie. Obciążenie rośnie zwłaszcza wtedy, gdy dyskryminacja się powtarza lub dotyczy kilku cech naraz. Według analizy szczególnie narażone są osoby, u których łączą się pochodzenie i wiek, język i pochodzenie albo płeć i wiek.

„Każda forma dyskryminacji ma wpływ na pracowników. Kosztuje energię, wymaga stałej czujności i może osłabić poczucie przynależności do organizacji” – mówi Arne Coutteau, odpowiedzialny w Attentii za analizy dobrostanu pracowników. Jak dodaje, gdy dyskryminacja się powtarza, pracownicy czują się „strukturalnie nękani”.

Według Attentii większa potrzeba odpoczynku po pracy reaguje na dyskryminację szybciej niż sama satysfakcja z pracy. Pracownik może nadal lubić swoją pracę, a jednocześnie odczuwać już zmęczenie. Dlatego firma radzi pracodawcom i działom kadr, by zwracali uwagę nie tylko na liczbę zgłoszeń, lecz także na to, jak często incydenty się powtarzają i czy pracownicy doświadczają kilku form dyskryminacji jednocześnie, a także na oznaki przemęczenia w zespołach.