Przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP) – w Belgii choruje prawie 600 tys. osób, połowa nie wie o swojej chorobie

Jedna z najczęstszych przewlekłych chorób układu oddechowego pozostaje w Belgii mało znana. Jak podaje dziennik L’Avenir w czwartek 12 listopada 2026 roku, powołując się na agencję Belga, przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP, po francusku BPCO, po niderlandzku COPD) dotyka prawie 600 tys. osób w Belgii. Aż połowa chorych nie wie, że ma tę chorobę.

Światowy dzień POChP we wtorek

We wtorek przypada światowy dzień poświęcony tej chorobie. Z tej okazji Belgijskie Towarzystwo Chorób Układu Oddechowego (Belgian Respiratory Society) oraz fundacja Belgian Lung Foundation chcą zwrócić uwagę na znaczenie profilaktyki, badań przesiewowych i lepszej koordynacji leczenia. Wiele belgijskich szpitali wykorzysta ten dzień do akcji informacyjnych. Jak zaznaczają organizacje, POChP jest wciąż mało znana i często mylona z astmą.

Koszty jak przy raku płuca

Według podanych danych obciążenie ekonomiczne związane z POChP w Belgii w 2023 roku oszacowano na 6,4 mld euro, czyli na poziomie porównywalnym z rakiem płuca. Choroba należy do głównych przyczyn zgonów związanych z zanieczyszczeniem powietrza. Belgia ma szósty najwyższy wskaźnik śmiertelności spowodowanej pyłami zawieszonymi i dwutlenkiem azotu spośród krajów tzw. UE-14.

Narastająca duszność i „ataki płucne”

POChP to postępujące i nieodwracalne zwężenie dróg oddechowych. Powoduje coraz większą duszność i może poważnie ograniczać codzienną aktywność. Przebieg choroby często przerywają zaostrzenia, nazywane „atakami płucnymi”. Przyspieszają one pogarszanie się czynności oddechowej, mocno obniżają jakość życia i zwiększają ryzyko poważnych powikłań sercowo-naczyniowych, w tym zawału serca i udaru mózgu.

Wczesne rozpoznanie pomaga

Obie organizacje przypominają, że wcześnie rozpoznaną POChP można skutecznie leczyć odpowiednio dobraną terapią. Ich zdaniem potrzebne jest kompleksowe podejście: wcześniejsza diagnoza, dobrze dobrane leki wziewne, odpowiednie szczepienia, zachęcanie do aktywności fizycznej i aktywne zapobieganie zaostrzeniom. Wymaga to także ścisłej współpracy lekarzy pierwszego kontaktu (médecins généralistes, huisartsen) ze specjalistami.