Rodzina z siedmiorgiem dzieci śpi na kocach w sali stowarzyszenia w Brukseli – wcześniej przez tydzień nocowała pod mostem przy dworcu Midi
Dziewięcioosobowa rodzina z Sierra Leone, w której prawo pobytu mają tylko dwie osoby, śpi w sali brukselskiego stowarzyszenia Pigment.
Wizualizacja wygenerowana przez SI. Nie przedstawia rzeczywistego zdarzenia ani jego uczestników - Aktualności.BE Dziewięcioosobowa rodzina z Sierra Leone od tygodnia śpi na kocach w sali wielofunkcyjnej stowarzyszenia Pigment w centrum Brukseli. Jak podaje brukselski portal BRUZZ w niedzielę 22 listopada 2026 r., wcześniej przez tydzień nocowała pod mostem przy dworcu Bruxelles-Midi. Tylko dwie z dziewięciu osób mają prawo pozostać w Belgii, pozostałe nie. Przez to rodzina, chroniona tylko częściowo, znalazła się w wyjątkowo skomplikowanej sytuacji.
Spis treści
„Było zimno, a córka miała dwa miesiące”
„Kto nie ma dokumentów, tej zimy nie dostanie miejsca w ośrodku” – mówiła w ubiegłym tygodniu w rozmowie z tygodnikiem De Zondag minister ds. azylu i migracji Anneleen Van Bossuyt (N-VA). Dla rodziców, którzy w rozmowie z BRUZZ występują pod zmienionymi imionami Tenneh i Luba, oraz ich siedmiorga dzieci to codzienność, a nie polityczna deklaracja.
Przez tydzień spaliśmy pod mostem przy dworcu Midi. Było zimno, a nasza córka miała dopiero dwa miesiące. Ale nie mieliśmy dokąd pójść – opowiada Tenneh.
Teraz rodzina może tymczasowo przebywać w sali stowarzyszenia Pigment, brukselskiej organizacji walczącej z ubóstwem, która wspiera osoby o niepewnym statusie pobytowym. Nie jest to jednak ani sypialnia, ani rozwiązanie.
Część rodziny z ochroną, część bez
Rodzina uciekła z Sierra Leone w 2022 r. z powodu niepokojów politycznych, a do Belgii dotarła w 2024 r. Przez dwa lata mieszkała w ośrodku dla osób ubiegających się o azyl w Ieper, a przez ostatnie pięć miesięcy w Marie Curie – ośrodku interwencyjnym dla bezdomnych rodzin na Anderlechcie. Z ośrodka dla osób ubiegających się o azyl musiała odejść po decyzjach w sprawie wniosków. Osoba uznana za uchodźcę musi sama znaleźć mieszkanie, a ta, która dostała decyzję odmowną, również traci prawo do miejsca w ośrodku. W tej rodzinie stało się jedno i drugie. Brukselski ośrodek interwencyjny również przyjmuje tylko na pewien czas – po pięciu miesiącach trzeba było go opuścić. Według Pigment do tego ośrodka trafia obecnie tylko jedna na dziesięć zgłaszających się bezdomnych rodzin.
Dwuletnia córka urodziła się w Belgii i została uznana za uchodźczynię – po powrocie do Sierra Leone grozi jej okaleczenie narządów płciowych. Tenneh otrzymała decyzję odmowną, ale jako matka małoletniej uznanej uchodźczyni mogła złożyć wniosek o uregulowanie pobytu. Dostała kartę pobytową na rok z możliwością przedłużenia.
Ojcostwo trzeba udowodnić, a do tego potrzebny adres
Inaczej jest w przypadku Luby. Z powodu problemów z dokumentami z Sierra Leone nie może formalnie wykazać, że jest ojcem dzieci, więc nie może skorzystać z tej samej procedury. Także w przypadku starszych dzieci rodzina musi najpierw udowodnić pokrewieństwo aktami urodzenia z Sierra Leone. Ojcostwo można potwierdzić m.in. przed sądem rodzinnym, który może zlecić test DNA. Samodzielnie taki test kosztuje od 500 do 1 000 euro, ale przez sąd jest pod pewnymi warunkami częściowo refundowany. Procedura trwa jednak długo – często miesiące, a czasem rok.
Potem pojawia się kolejny problem: wniosek o uregulowanie pobytu można złożyć tylko wtedy, gdy ma się miejsce zamieszkania, co sprawdza policja. Umowa najmu nie jest potrzebna, ale miejsce, w którym rodzina faktycznie mieszka – tak. „Mieszkanie z CPAS/OCMW (gminnego ośrodka pomocy społecznej) czy mieszkanie socjalne nie wchodzi w grę, bo legalny pobyt ma tylko dwoje z dziewięciu, a to warunek. Zresztą nawet wtedy kolejki są ogromne” – mówi Ellen De Leener ze stowarzyszenia Pigment. Jak dodaje, rodzina może na razie zostać, ale sala służy też do codziennej działalności organizacji.
Apel do osób z mieszkaniem
„Mamy nadzieję, że ktoś, kto ma mieszkanie, skontaktuje się ze stowarzyszeniem Pigment. Wtedy moglibyśmy dalej walczyć o swoje” – mówi Tenneh.
Według Pigment rodziny, w których ochronę dostaje tylko część członków, nie są rzadkością. „Jeśli państwo uznaje, że dziecko potrzebuje ochrony, jak może odsyłać jej rodziców, braci i siostry?” – pyta Ellen De Leener. Zdaniem przedstawicielki stowarzyszenia skomplikowane procedury i bezdomność mają ogromny wpływ na dobrostan i rozwój dzieci, a słowa minister są zbyt dużym uproszczeniem, bo to właśnie procedury sprawiają, że połowa rodziny ma dokumenty, a druga połowa nie.