Flandria – dzieci nie dostają pomocy przez kod pocztowy albo brak zaświadczenia. Rzeczniczka praw dziecka Caroline Vrijens w raporcie rocznym
Flamandzka rzeczniczka praw dziecka Caroline Vrijens: pomoc dla dzieci zbyt często zależy od wieku, kodu pocztowego, zaświadczeń i statusu, a nie od potrzeb.
Wizualizacja wygenerowana przez SI. Nie przedstawia rzeczywistego zdarzenia ani jego uczestników - Aktualności.BE Czternastolatka nie może trafić do placówki psychiatrycznej, bo ta leży 12 kilometrów poza jej okręgiem sądowym, a siedmiolatek nie dostaje miejsca w grupie mieszkalnej, bo nie chodzi do szkoły. Jak podaje nadawca publiczny VRT (serwis VRT NWS) w czwartek 19 listopada 2026 r., takie przypadki opisuje w swoim raporcie rocznym flamandzka rzeczniczka praw dziecka (Kinderrechtencommissaris) Caroline Vrijens. Jej zdaniem dzieci i młodzież nie zawsze otrzymują pomoc, której potrzebują. Rzeczniczka apeluje o lepszą współpracę między instytucjami.
Przypadki opisane w raporcie
14-letnia Maria jest ofiarą handlu ludźmi, ma poważne problemy psychiczne i prawdopodobnie niepełnosprawność intelektualną. W ostatnich latach przebywała w kilku miejscach interwencji kryzysowej. Wolne miejsce w wyspecjalizowanej placówce psychiatrycznej istnieje, ale leży 12 kilometrów poza właściwym okręgiem, więc dziewczynka nie może z niego skorzystać.
Siedmioletni Senne ma zaburzenia przywiązania, zachowuje się agresywnie i przeżył poważną traumę. Specjaliści są zgodni, że potrzebuje małej grupy z jasną strukturą i intensywną indywidualną opieką. Ponieważ jednak nie chodzi do szkoły, część placówek nie chce go przyjąć – choć właśnie takiego wsparcia potrzebuje, by móc wrócić do nauki.
Prawa dziecka nie mogą zależeć od wieku, miejsca zamieszkania, diagnozy ani statusu. Musimy wychodzić od pytania, czego potrzebuje dziecko lub młody człowiek. Dziś zbyt często zaczyna się od oferty i warunków jej przyznania – podkreśla Caroline Vrijens.
Drobne przepisy, duże skutki
Jak zaznacza rzeczniczka, placówki starają się pomagać i czasem wychodzą poza ramy przepisów, ale do jej biura trafia wiele skarg, a to – jak mówi – tylko wierzchołek góry lodowej. Bywa, że pomocy brakuje, bo problem jest bardzo złożony, a bywa, że winne są braki kadrowe i duża presja na placówki. Młodzi ludzie, którzy długo czekają, często przestają chodzić do szkoły.
W raporcie opisano też chłopca ze spektrum autyzmu, który zmienił placówkę i formę kształcenia w szkolnictwie specjalnym na poziomie średnim (BuSO). Nie miał właściwego zaświadczenia dla nowej formy kształcenia, więc stracił prawo do bezpłatnego autobusu szkolnego. Z kolei 10-letni chłopiec z zespołem Downa nie ma numeru rejestru krajowego, bo jego biologiczny ojciec, Belg, nie może go uznać – matka ma męża mieszkającego za granicą pod nieznanym adresem. Do czasu zakończenia procedur dziecko nie ma dostępu do wyspecjalizowanego wsparcia.
Pomoc zależy od gminy
Vrijens zwraca uwagę, że pomoc dla dzieci w dużej mierze zależy od kodu pocztowego. Gminne ośrodki pomocy społecznej CPAS/OCMW w różnych gminach bardzo różnie stosują przepisy. Biuro rzeczniczki otrzymało też wyraźnie więcej zgłoszeń dotyczących niepewnej sytuacji mieszkaniowej, złego stanu mieszkań i trudnego dostępu do przystępnych lokali. W niektórych gminach są mieszkania interwencyjne, w innych nie ma żadnych.
Rzeczniczka domaga się lepszej współpracy między sektorami i regionami, większych inwestycji umożliwiających pomoc dopasowaną do potrzeb dziecka oraz rzetelnych danych o rzeczywistej długości kolejek w opiece psychiatrycznej.