W pierwszych sześciu miesiącach 2026 r. około 5 200 osób bezrobotnych w prowincji Limburgia utraci prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Tak wynika z danych flamandzkiej służby zatrudnienia VDAB, opracowanych na potrzeby agencji rozwoju gospodarczego POM Limburg. Szczególną uwagę zwraca fakt, że aż 42 procent osób objętych reformą ma orzeczoną ograniczoną zdolność do pracy – to wyraźnie więcej niż średnia dla całej Flandrii, która wynosi 33 procent. Według ekspertów VDAB różnica ta wiąże się m.in. z postępującym procesem starzenia się mieszkańców Limburgii.
Reforma rządu De Wevera – ograniczenie zasiłków w czasie
Rząd premiera Barta De Wevera zdecydował o wprowadzeniu limitu czasowego dla prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Zgodnie z nowymi zasadami osoby pozostające bez pracy dłużej niż dwa lata tracą świadczenie. W Limburgii w pierwszym półroczu 2026 r. zmiany obejmą około 5 200 osób, co stanowi blisko 19 procent wszystkich zarejestrowanych bezrobotnych w prowincji – odsetek zbliżony do średniej dla Flandrii.
Z danych VDAB wynika, że reforma w największym stopniu dotyka osoby w wieku 40 i 50 lat. Prawie połowa długotrwale bezrobotnych objętych ograniczeniem ma jedynie wykształcenie podstawowe lub zawodowe. Także pod tym względem Limburgia nie odbiega od tendencji obserwowanych w innych prowincjach Flandrii.
Wysoki odsetek osób z ograniczeniami zdolności do pracy
Na tle regionu Limburgia wyróżnia się jednak wysokim udziałem osób z ograniczoną zdolnością do pracy – to ponad 42 procent, wobec 33 procent średnio we Flandrii. Joris Philips z VDAB wyjaśnia, że pojęcie to obejmuje szeroką grupę osób, których aktywność zawodowa jest utrudniona z przyczyn psychicznych lub fizycznych. Osoby te są szczególnie narażone na marginalizację społeczną po utracie zasiłku.
VDAB kieruje je do dodatkowych form wsparcia, m.in. do sektora ekonomii społecznej oraz do tzw. maatwerkbedrijven – przedsiębiorstw pracy dostosowanej, które oferują zatrudnienie uwzględniające indywidualne ograniczenia pracowników. Philips wskazuje, że wyższy udział takich osób w Limburgii ma związek ze strukturą demograficzną prowincji. Proces starzenia się społeczeństwa postępuje tam szybciej niż w innych częściach Flandrii, a wraz z wiekiem rośnie ryzyko barier utrudniających powrót na rynek pracy.
Duże miasta i małe gminy – zróżnicowany wpływ reformy
W liczbach bezwzględnych reforma najmocniej dotknie większe miasta. W Hasselt zasiłek straci 603 bezrobotnych, a w Genk 528. W ujęciu procentowym większe obciążenie odczują jednak małe gminy. W Voeren świadczenie utraci co czwarty zarejestrowany bezrobotny, a w Hamont-Achel odsetek ten przekroczy 23 procent.
W Hamont-Achel władze zatrudniły jednego dodatkowego pracownika w lokalnym CPAS/OCMW (ośrodku pomocy społecznej), aby przygotować się na wzrost liczby wniosków. Radny Serge Vanderlinden (CD&V Plus) podkreśla jednak, że nie wszystkie osoby tracące zasiłek zgłaszają się po wsparcie socjalne. Podczas poprzedniej fali cztery na dziesięć osób złożyły wniosek o zasiłek socjalny, lecz prawo do niego uzyskała tylko jedna z nich. W praktyce lokalne służby społeczne nie zostały więc przeciążone w takim stopniu, jak pierwotnie zakładano.
W Voeren sytuacja jest bardziej napięta. Burmistrz Joris Gaens (Voerbelangen) informuje, że w CPAS/OCMW pozostaje nieobsadzony etat po pracowniku, który odszedł, a przy rosnącej liczbie spraw potrzebna byłaby jeszcze jedna osoba. Dla niewielkich gmin, dysponujących ograniczonym zapleczem kadrowym, reforma stanowi szczególne wyzwanie, zwłaszcza że jej skutki będą narastać wraz z kolejnymi etapami wygaszania świadczeń.
