Rozpoczynający się w poniedziałek 5 maja protest sędziów pokoju i policji z Namur stanowi kolejny etap narastającego sprzeciwu w belgijskim środowisku sądowym. Konflikt, który początkowo koncentrował się wokół reformy emerytalnej, stopniowo przeradza się w systemową konfrontację między władzą sądowniczą a wykonawczą.
Źródło konfliktu: nie tylko emerytury
Głównym katalizatorem protestów jest reforma emerytalna procedowana obecnie przez koalicję rządową Arizona. Sędziowie alarmują, że planowane zmiany mogą skutkować obniżeniem ich świadczeń emerytalnych nawet o 30-40%. Jak wskazuje prokuratur generalny Brukseli, Frédéric Van Leeuw, jest to szczególnie dotkliwe dla zawodu, który nie korzysta z przywilejów sektora prywatnego – premii, samochodów służbowych czy dodatkowych ubezpieczeń emerytalnych.
Pierre Marissiaux, przewodniczący sędziów pokoju i policji okręgu sądowego Namur, podkreśla jednak, że reforma emerytalna jest jedynie „kroplą, która przepełniła czarę”. Sędziowie nie kwestionują konieczności uczestnictwa w wysiłku budżetowym, lecz domagają się, by towarzyszyły mu konkretne działania naprawcze.
Istotnym kontekstem jest wieloletnie niedofinansowanie belgijskiego systemu sądownictwa. Sędziowie zwracają uwagę na przestarzałą infrastrukturę, niektóre budynki sądowe są w tak złym stanie, że inspektorzy ds. bezpieczeństwa i higieny pracy wielokrotnie grozili ich zamknięciem. Akta przechowywane są w wilgotnych piwnicach, a system informatyczny pozostaje daleko w tyle za standardami cyfrowymi.
Eskalacja protestów
Formy protestu ewoluują i obejmują coraz szerszy zakres działań. W ostatnich dwóch tygodniach różne jurysdykcje w kraju podjęły decyzje o odroczeniu rozpraw w sprawach nieuważanych za pilne, odmowie stawiennictwa przed trybunałem wykonania kar, czy czasowym wprowadzeniu usług minimalnych.
Sędziowie pokoju i policji z Namur, a także sądy policyjne Flandrii Zachodniej i Wschodniej, od poniedziałku 5 maja zawieszają określone czynności – w szczególności związane z prawami wpisu do rejestru spraw sądowych, odkładają sprawy dotyczące przekroczenia prędkości czy wpisów hipotecznych oraz ograniczają liczbę spraw rozpatrywanych podczas rozpraw.
Bardziej radykalnym posunięciem jest odmowa współpracy z Ministerstwem Sprawiedliwości w zakresie zawieszenia wykonania krótkich kar. Od października zawieszono wykonanie kar poniżej pięciu lat w celu ograniczenia przeludnienia więzień, a w styczniu zakres ten zawężono do kar od zera do trzech lat. Obecnie ponad 4000 wyroków czeka na wykonanie.
Reakcje polityczne i perspektywy rozwiązania
Napięcie między władzami wykonawczą i sądowniczą wyraźnie wzrasta. Stanowiska przedstawicieli rządu są zróżnicowane. Minister Sprawiedliwości Annelies Verlinden (CD&V) wyraża poparcie dla sędziów, podczas gdy Minister ds. Emerytur Jan Jambon (N-VA) prezentuje zdecydowanie bardziej stanowcze podejście. Choć deklaruje gotowość do dialogu, nie ukrywa swojego niezadowolenia: „Ubolewam nad tymi inicjatywami. Mam inne wyobrażenie o tym, czym są poważne konsultacje.”
Minister flamandzka ds. Sprawiedliwości Zuhal Demir (N-VA) określiła sytuację jako „bardzo alarmującą”. Mimo że rozumie, iż „miarka się przebrała”, krytykuje stosowane metody: „Nie rozwiązuje się problemów, przestając prawidłowo wykonywać swoją pracę.”
Najwyższa Rada Sądownictwa (CSJ), autonomiczny organ federalny, apeluje o szybki i konstruktywny dialog między władzą ustawodawczą, wykonawczą i sądowniczą. Daniel Van den Bossche, przewodniczący CSJ, podkreśla: „Naszym obowiązkiem jako niezależnego organu jest naleganie na ten dialog, nie tylko w sprawie krótkoterminowych problemów, ale także długotrwałych kwestii.”
Obecny konflikt stawia fundamentalne pytania o równowagę między władzami w belgijskim systemie demokratycznym. Jego rozwiązanie będzie wymagało kompleksowego podejścia uwzględniającego zarówno aspekty finansowe, jak i strukturalne problemy wymiaru sprawiedliwości, których nie można już dłużej ignorować.
